Ruimte maken voor het nieuwe

Over zomer, reflectie, loslaten en een nieuw hoofdstuk

De zomer voelt voor mij altijd als een periode van reflectie.

Niet omdat alles dan stilvalt. Integendeel.

Deze zomer was er juist veel beweging.

We kochten een ander huis.

Ons huidige huis moest worden voorbereid op de verkoop.

Opruimen, keuzes maken, spullen uitzoeken, kamers leger maken, regelen, plannen en vooruitdenken.

Dus echt “niets hoeven” was het niet.

En toch voelde deze periode anders.

Misschien juist omdat er, tussen alles wat geregeld moest worden, ook momenten kwamen waarop ik kon voelen wat deze verandering werkelijk betekende.

Want we verhuizen niet alleen van huis.

We sluiten een hoofdstuk af.

Een huis is zoveel meer dan een huis

Tijdens het opruimen merkte ik pas hoeveel herinneringen er verweven zitten in een plek.

Onze kinderen zijn hier opgegroeid.

Van klein naar groter.

Van kind naar tiener.

Hun kamers veranderden mee.

Hun spullen veranderden.

Hun wereld werd groter.

Dit huis was hun vertrouwde omgeving.

De plek waarvan ze precies weten welk geluid bij welke deur hoort. Waar alles staat. Welke hoek van de kamer van hen voelt. Waar herinneringen zitten waarvan je soms niet eens wist dat ze zo belangrijk waren.

De eerste stapjes in dit huis ..

Voor ons voelde de stap naar een nieuw huis goed.

Wij waren toe aan verandering.

Aan een andere plek.

Een andere energie.

Een andere frequentie.

Een volgend hoofdstuk in ons leven.

Voor onze kinderen voelde dat anders.

En dat vond ik confronterend.

Want waar wij vooral de nieuwe mogelijkheden zagen, voelden zij sterker wat ze moesten achterlaten.

Hun vertrouwde omgeving.

Hun huis.

Hun herinneringen.

Een stukje van hun jeugd.

En ineens besefte ik opnieuw:

Wat voor de één als een nieuw begin voelt, kan voor de ander eerst als verlies voelen.

Loslaten gaat niet alleen over spullen.

Tijdens het opruimen kwam er van alles door mijn handen.

Spullen waarvan je niet eens meer wist dat je ze had.

Dingen die jarenlang in een kast lagen.

Voorwerpen waar je zonder moeite afscheid van neemt.

En dan ineens iets kleins waar een hele herinnering aan vastzit.

Een tekening want ja ik bewaar wel echt alle tekeningen ..

Een speelgoedje, een verdwaalde klein schoentje die op zolder tussen de planken was gevallen…

Het eerste dekentje van toen de kinderen nog klein waren.

Een voorwerp dat je terugbrengt naar een moment waarvan je dacht dat je het vergeten was.

En dan merk je:

We bewaren niet alleen spullen.

We bewaren verhalen.

Soms lijkt wegdoen daarom bijna alsof je een stukje verleden loslaat.

Maar ik begon het anders te bekijken.

Ik hoef de spullen niet allemaal vast te houden om de herinneringen te behouden.

De herinnering zit niet in het voorwerp.

Die zit in mij.

In ons.

In wat we samen hebben meegemaakt.

En daardoor ontstond er steeds meer ruimte.

Letterlijk in ons huis.

Maar ook in mezelf.

Juist nu trok ik als eerste de kaart

Hold the Light.

De woorden op de kaart raakten mij:

Ancient memories. Sensitive gifts. I remember.

Voor mij ging deze kaart niet over iets nieuws zoeken.

Het voelde juist als een herinnering.

Je hoeft niet alles vast te houden om te blijven herinneren.

Wat werkelijk van betekenis is geweest, verdwijnt niet omdat je een huis verlaat.

De liefde blijft.

De ervaringen blijven.

De groei blijft.

Wie we hier samen zijn geworden, nemen we mee.

En misschien is dat wel wat Hold the Light voor mij betekent.

Het licht van wat geweest is hoeven we niet achter te laten.

We mogen het meenemen.

Zonder het huis zelf vast te houden.

Reflections of Time

Mijn tweede kaart was Reflections of Time.

En achteraf kon die bijna niet beter passen.

Surrender. Cycles of change. Unearthing.

Tijd.

Verandering.

Overgave.

Het loslaten van een oude cyclus zodat een nieuwe kan beginnen.

Tijdens het opruimen voelde ik dat heel letterlijk.

Dit huis hoorde bij een fase van ons leven.

Een hele belangrijke fase.

Maar dat betekent niet dat we hier voor altijd moeten blijven.

Sommige plekken dragen je totdat je klaar bent voor iets anders.

En misschien geldt dat wel voor veel dingen in het leven.

Een huis.

Een baan.

Een relatie.

Een manier van denken.

Een versie van jezelf.

Je kunt ergens ontzettend dankbaar voor zijn en tegelijkertijd voelen:

Mijn tijd hier is voorbij.

Dat maakt het verleden niet minder waardevol.

Juist niet.

Kinderen bewegen anders door verandering

Wat ik deze periode ook opnieuw voelde, is dat kinderen verandering anders beleven.

Wij kijken vooruit.

We denken aan mogelijkheden.

Aan hoe we een nieuw huis willen maken.

Aan wat er straks kan ontstaan.

Maar kinderen leven veel sterker vanuit wat vertrouwd is.

Voor hen is een huis niet alleen vastgoed of een plek die te klein of niet meer passend is.

Het is veiligheid.

Herkenning.

Geschiedenis.

Dus waar wij ruimte maakten voor het nieuwe, moesten zij eerst ruimte maken voor afscheid.

En dat mocht er zijn.

We hoefden ze niet meteen enthousiast te krijgen over het volgende hoofdstuk.

Hun verdriet mocht naast onze blijdschap bestaan.

Hun twijfel naast ons vertrouwen.

Want loslaten heeft geen vast tempo.

Iedereen beweegt op zijn eigen manier door een overgang heen.

Een andere frequentie

Voor mij voelt onze verhuizing ook energetisch.

Alsof we een ruimte zijn ontgroeid.

Niet omdat er iets verkeerd is aan ons oude huis.

Integendeel.

Dit huis heeft ons ontzettend veel gegeven.

Maar soms voel je dat je toe bent aan iets anders.

Meer ruimte.

Nieuwe energie.

Een andere omgeving.

Een plek die beter past bij wie je nu bent en bij de fase waarin je terechtkomt.

Ik geloof dat ruimtes energie dragen.

Van de mensen die erin leven.

Van gesprekken.

Van verdriet.

Van plezier.

Van verjaardagen.

Van ruzies.

Van gewone dinsdagochtenden.

Van kinderen die opgroeien.

Van levens die zich ontvouwen.

Misschien is dat waarom afscheid nemen van een huis zo bijzonder kan voelen.

Je laat niet alleen muren achter.

Je laat een energetisch archief achter van wie je daar bent geweest.

En toch neem je het belangrijkste mee.

Jezelf.

Je gezin.

Je herinneringen.

Je liefde.

Ruimte maken

Misschien is dat uiteindelijk waar deze zomer voor mij over gaat.

Ruimte maken.

Niet alleen door spullen weg te doen.

Maar door bewust te voelen wat bij het oude hoofdstuk hoort.

Wat wil ik meenemen?

Wat mag hier blijven?

Welke herinnering wil ik koesteren?

Welke energie hoef ik niet meer mee te dragen?

Waar ben ik dankbaar voor?

En waar verlang ik nu naar?

Het bijzondere is dat je pas ruimte kunt maken voor iets nieuws wanneer je niet alles van het oude probeert vast te houden.

Een volle kast kan niets nieuws ontvangen.

Een vol hoofd ook niet.

En misschien geldt hetzelfde voor een leven.

De stilte tussen twee hoofdstukken

We zitten nu eigenlijk in een tussenruimte.

Het oude huis is nog van ons.

Het nieuwe huis is er al.

Maar we wonen er nog niet.

Het ene hoofdstuk is nog niet helemaal gesloten en het volgende nog niet volledig begonnen.

En juist die tussenruimte voelt heel bijzonder.

Een beetje onwennig.

Een beetje spannend.

Maar ook krachtig.

Want hier kun je terugkijken én vooruitkijken.

Dankbaar zijn voor wat geweest is én verlangen naar wat komt.

Dat is voor mij reflectie.

Niet alleen terugdenken.

Maar bewust voelen:

Wie was ik hier?

Wie ben ik geworden?

En wie wil ik zijn wanneer ik straks door die nieuwe voordeur stap?

Wat ik wil meenemen

Ik wil niet alles meenemen.

Niet alle spullen.

Niet alle oude gewoontes.

Niet iedere energie.

Maar ik wil wel de essentie meenemen.

De herinnering aan onze kinderen die hier opgroeiden.

Aan de fases waar we samen doorheen gingen.

Aan alles wat dit huis ons heeft geleerd.

Aan hoe wij hier als gezin zijn veranderd.

Gegroeid en vooral ook onszelf zijn..

Want dat doet een thuis ..

Dat is ons licht.

Dat hoeven we nergens achter te laten.

En misschien vertellen mijn twee kaarten precies dat.

Hold the Light:

Neem het licht en de wijsheid van het verleden mee.

Reflections of Time:

Maar laat de vorm waarin het ooit bestond los wanneer de cyclus voltooid is.

En dat is precies wat we nu doen.

We nemen onze herinneringen mee.

We laten het huis los.

En we maken ruimte.

Voor een nieuwe plek.

Een nieuwe energie.

Een nieuwe fase van ons gezin.

Een volgend hoofdstuk van ons leven.

Niet omdat het oude niet goed genoeg was.

Maar omdat we voelen:

we zijn klaar om verder te bewegen.

Dank je wel voor het lezen van mijn blog..

Ben je geïnspireerd stuur me een DM via insta ik vind het heel fijn om te verbinden ..

Wil jij deze blog delen dat mag spread the ❤️

Liefs Dolores