Hoe gaat het eigenlijk met jouw?

Hoe gaat het eigenlijk met jou?

Ik stond ze vanochtend na te kijken.

Rugzakken op.

Deur dicht.

Nog een laatste zwaai.

En ineens was het stil.

Zo’n stilte die je bijna fysiek kunt voelen.

Na weken van samen zijn. Van geluid in huis. Van vragen. Van regelen. Van volle dagen, late avonden en voortdurend iemand die iets nodig had, was daar ineens niets.

Geen stem die mijn naam riep.

Geen tas die nog mee moest.

Geen drinken dat ingeschonken moest worden.

Geen “mam, waar is…?”

Gewoon stilte.

En terwijl ik daar stond, merkte ik dat ik niet meteen wist wat ik ermee moest.

Want zodra de drukte wegvalt, komt er iets anders tevoorschijn.

Jij.

Niet de vrouw die alles regelt.

Niet de moeder.

Niet de partner.

Niet degene die werkt, zorgt, plant, organiseert en onthoudt.

Maar jij.

En ineens kwam die vraag bij me binnen:

Hoe gaat het eigenlijk met mij?

Niet met mijn agenda.

Niet met alles wat deze week nog moet gebeuren.

Niet met de afspraken die alweer beginnen binnen te druppelen.

Niet met de lijstjes in mijn hoofd.

Maar echt.

Hoe gaat het met míj?

En misschien herken je dat.

Dat je soms pas voelt hoe moe je bent wanneer je eindelijk gaat zitten.

Dat je pas merkt hoeveel spanning je vasthoudt wanneer iemand zegt dat je je schouders mag laten zakken.

Dat je pas ontdekt hoeveel ruimte anderen in jouw hoofd hebben ingenomen wanneer het ineens stil wordt.

We zijn ontzettend goed geworden in doorgaan.

In aanwezig zijn.

In zorgen.

In vooruitdenken.

In alles draaiende houden.

En ergens is dat ook prachtig.

Maar er zit een verschil tussen geven vanuit overvloed en geven terwijl je jezelf langzaam leegmaakt.

Dat verschil voel je meestal niet op het moment zelf.

Het gebeurt niet met een groot waarschuwingsbord.

Je raakt jezelf niet ineens kwijt op een dinsdagochtend.

Het gaat veel subtieler.

Je slaat een moment voor jezelf over.

Je denkt: volgende week.

Je voelt dat je moe bent, maar gaat toch nog even door.

Je lichaam vraagt om rust, terwijl je hoofd zegt dat er nog van alles moet.

Je voelt dat iets je raakt, maar er is geen ruimte om erbij stil te staan.

Dus stop je het ergens weg.

Nog even.

Nog één week.

Nog één project.

Nog één drukke periode.

En voordat je het weet ben je vooral bezig met functioneren.

Terwijl voelen steeds verder naar de achtergrond verdwijnt.

Wanneer september weer begint

Ik merk het ieder jaar opnieuw.

De zomer heeft een ander ritme.

Zelfs wanneer die weken helemaal niet rustig zijn, zit er toch iets anders in de energie.

De dagen voelen langer.

Er is minder structuur.

Minder haast misschien.

Of in ieder geval een ander soort haast.

En dan komt september langzaam dichterbij.

De scholen beginnen weer.

De agenda wordt voller.

Werk komt op gang.

Sportclubs beginnen.

De mails worden langer.

De weken krijgen opnieuw vorm.

En ergens gebeurt er dan iets in ons.

We schakelen om.

We gaan weer aan.

Alsof er ergens een onzichtbare knop wordt omgezet.

Dit moet.

Dat moet.

Hier moeten we naartoe.

Dat moet nog geregeld worden.

En voor je het weet zit je alweer midden in dat bekende ritme.

Maar misschien is juist dát het moment waarop we iets anders mogen doen.

Niet wachten tot december.

Niet wachten tot je lichaam begint te protesteren.

Niet wachten tot je hoofd overloopt.

Niet wachten tot je denkt:

Ik kan even niet meer.

Maar eerder.

Veel eerder.

Misschien gewoon nu.

Wie ben jij wanneer niemand iets van je nodig heeft?

Die vraag kwam vanochtend bij me binnen.

Wie ben ik eigenlijk wanneer niemand op dat moment iets van me nodig heeft?

We zijn zo gewend geraakt aan onze rollen.

Aan alles wat we betekenen voor anderen.

En natuurlijk horen die rollen bij ons.

Maar ze zijn niet alles wat we zijn.

Onder al die lagen zit nog steeds die vrouw die ook iets nodig heeft.

Die verlangens heeft.

Die soms moe is.

Die soms verdrietig is zonder precies te weten waarom.

Die stilte nodig heeft.

Aanraking.

Rust.

Ruimte.

Misschien zachtheid.

Misschien juist helderheid.

Misschien een plek waar ze even helemaal niets hoeft op te lossen.

Geen sterke vrouw hoeft te zijn.

Geen antwoorden hoeft te hebben.

Geen plan hoeft te maken.

Alleen maar aanwezig hoeft te zijn.

En toch is dat voor veel vrouwen ontzettend moeilijk.

We zijn gewend geraakt aan geven.

Zó gewend zelfs dat ontvangen soms bijna ongemakkelijk voelt.

Want zodra we iets voor onszelf doen, komt daar gemakkelijk een stemmetje tussendoor:

Kan dit wel?

Heb ik hier tijd voor?

Is dit niet een beetje overdreven?

Ik zou eigenlijk nog…

En precies daar raken we iets belangrijks.

Want wanneer is aandacht voor jezelf iets geworden wat pas mag wanneer alles en iedereen geholpen is?

Wanneer ben jij onderaan je eigen lijstje terechtgekomen?

Je hoeft jezelf niet eerst kwijt te raken om terug te mogen komen

Selfcare wordt vaak iets wat we inzetten wanneer het al te veel is geworden.

Wanneer we leeg zijn.

Wanneer we niet meer slapen.

Wanneer ons hoofd maar blijft draaien.

Wanneer ons lijf strak voelt.

Wanneer we merken dat we korter reageren.

Wanneer we nergens meer zin in hebben.

Dán boeken we een massage.

Dán nemen we een middag vrij.

Dán proberen we rust te vinden.

Maar misschien mogen we daar anders naar kijken.

Misschien hoeft zorg voor jezelf geen reparatiemoment te zijn.

Misschien mag het onderdeel worden van hoe je leeft.

Niet als luxe.

Niet als beloning.

Niet omdat je hard genoeg gewerkt hebt.

Maar omdat jij ook iemand bent voor wie je mag zorgen.

Dat klinkt misschien eenvoudig.

Maar ik denk dat daar voor veel vrouwen een enorme verschuiving in zit.

Jezelf niet pas aandacht geven wanneer je al over je eigen grenzen heen bent gegaan.

Maar leren luisteren vóórdat het zo ver komt.

Je lichaam fluistert eerst

Ons lichaam praat de hele dag met ons.

Alleen luisteren we vaak pas wanneer het gaat schreeuwen.

Een gespannen kaak.

Een druk gevoel op je borst.

Onrust in je buik.

Vermoeidheid die niet verdwijnt na één goede nacht slapen.

Een hoofd dat nooit helemaal stil lijkt te worden.

Schouders die bijna vanzelf omhoog kruipen.

Of gewoon dat vage gevoel:

Ik zit niet helemaal lekker in mijn vel.

Niet alles hoeft meteen opgelost te worden.

Niet ieder gevoel heeft een analyse nodig.

Soms vraagt je lichaam maar om één ding:

dat je even luistert.

Dat je aanwezig bent.

Dat je niet meteen wegloopt van wat je voelt.

En precies daar begint voor mij echte selfcare.

Niet bij een crème.

Niet bij een massage.

Niet bij een mooi product.

Die dingen kunnen prachtig ondersteunen.

Maar echte zorg begint eerder.

Bij voelen.

Wat speelt er werkelijk?

Waar houd je vast?

Waar loop je jezelf voorbij?

Waar zeg je ja terwijl je eigenlijk nee voelt?

Waar ben je sterk terwijl je eigenlijk verlangt naar zachtheid?

Waar blijf je doorgaan omdat stilvallen misschien betekent dat je iets tegenkomt wat je liever niet voelt?

Dat zijn geen makkelijke vragen.

Maar het zijn wel vragen die je dichter bij jezelf brengen

Beauty begint niet aan de buitenkant

We leven in een wereld waarin schoonheid vooral zichtbaar moet zijn.

Een mooie huid.

Een frisse uitstraling.

Een jonger gezicht.

Glanzend haar.

Een lichaam dat er goed uitziet.

En daar is op zichzelf niets mis mee.

We mogen ons mooi willen voelen.

We mogen genieten van verzorging.

Van luxe.

Van mooie producten.

Van aandacht voor onze huid en ons lichaam.

Maar voor mij stopt beauty daar niet.

Sterker nog: daar begint het niet eens.

Want je kunt de mooiste behandeling krijgen, maar wanneer je lichaam voortdurend in spanning staat, zal er altijd iets van binnen om aandacht blijven vragen.

Je kunt investeren in je huid, maar wanneer je iedere dag tegen jezelf praat alsof je niet goed genoeg bent, raakt dat ook iets in je.

Je kunt proberen te stralen aan de buitenkant terwijl je vanbinnen vooral probeert alles bij elkaar te houden.

En daarom geloof ik steeds sterker:

echte schoonheid begint aan de binnenkant.

Niet omdat uiterlijk er niet toe doet.

Maar omdat de buitenkant vaak weerspiegelt hoe jij je vanbinnen voelt.

Wanneer jij ontspant, verandert er iets.

In je gezicht.

In je blik.

In je ademhaling.

In de manier waarop je beweegt.

Wanneer je weer ruimte voelt in jezelf, hoef je niet zo hard te proberen om te stralen.

Dan gebeurt het.

Van binnen naar buiten.

Misschien is september niet het moment om harder te gaan

September voelt vaak als een nieuwe start.

We willen weer structuur.

Plannen maken.

Doelen stellen.

Gezonder leven.

Meer bewegen.

Beter organiseren.

En opnieuw is daar niets mis mee.

Maar misschien mogen we dit jaar één ding toevoegen.

Niet:

Wat wil ik allemaal bereiken?

Maar:

Hoe wil ik me voelen terwijl ik mijn leven leef?

Dat is een heel andere vraag.

Want misschien wil je niet nóg efficiënter worden.

Misschien wil je meer rust.

Misschien wil je niet nóg meer kunnen dragen.

Misschien wil je leren eerder iets neer te leggen.

Misschien hoef je jezelf niet opnieuw uit te vinden.

Misschien wil je juist terug naar degene die ergens onder alle drukte altijd al aanwezig was.

Jij.

Ruimte maken voordat alles weer volloopt

Wat als je de komende weken niet alleen je agenda invult met alles wat moet?

Maar ook ruimte reserveert voor jezelf?

Niet de tijd die toevallig overblijft.

Want we weten allebei hoe vaak die tijd uiteindelijk niet overblijft.

Maar echte ruimte.

Een moment waarop niemand iets van je nodig heeft.

Waarin je niet hoeft te presteren.

Misschien is dat wandelen.

Misschien een boek lezen.

Misschien stilte.

Misschien een behandeling.

Misschien schrijven.

Misschien muziek.

Misschien helemaal niets.

Het hoeft niet groots te zijn.

Het hoeft niet perfect.

En het hoeft al helemaal niet Instagramwaardig te zijn.

Soms is selfcare gewoon de deur dichtdoen.

Je telefoon wegleggen.

Je handen op je buik leggen.

Ademen.

En jezelf vragen:

Wat heb ik vandaag nodig?

Niet morgen.

Niet wanneer alles klaar is.

Vandaag.

Jezelf ontmoeten onder alle lagen

Want onder alles wat je doet, zit nog altijd wie je bent.

Onder de verwachtingen.

Onder het zorgen.

Onder alle verhalen die je jezelf vertelt.

Onder de versie van jou die sterk probeert te blijven.

Onder de vrouw die iedereen kent.

Daar zit nog een laag.

En nog één.

En soms vraagt het moed om daar naartoe te gaan.

Omdat we daar ook dingen tegenkomen die we liever niet voelen.

Verdriet.

Vermoeidheid.

Angst.

Boosheid.

Het gevoel niet genoeg te zijn.

Het verlangen om gezien te worden.

De angst om afgewezen te worden.

Of misschien het besef dat je al heel lang iets doet omdat het zo hoort, terwijl je diep vanbinnen iets anders verlangt.

Maar juist daar zit ook iets moois.

Want wanneer je stopt met jezelf steeds te overschreeuwen, ontstaat er ruimte.

Ruimte om te voelen.

Ruimte om te verzachten.

Ruimte om opnieuw contact te maken met je lichaam.

Met je intuïtie.

Met jezelf.

En vanuit daar kan er iets veranderen.

Niet geforceerd.

Niet omdat je jezelf moet verbeteren.

Maar omdat je jezelf weer begint te horen.

Selfcare is niet ontsnappen uit je leven

Voor mij gaat goed voor jezelf zorgen niet over even ontsnappen uit je drukke leven om daarna precies hetzelfde tempo weer op te pakken.

Het gaat erom dat je jezelf meeneemt wanneer je weer terugstapt in dat leven.

Dat je leert herkennen wanneer het teveel wordt.

Dat je voelt wanneer je grens dichterbij komt.

Dat je weet wat jou helpt om terug te zakken.

Dat je jezelf niet steeds verlaat zodra anderen iets van je vragen.

Dat is misschien wel de diepste vorm van selfcare.

Aanwezig blijven bij jezelf.

Ook wanneer het druk is.

Ook wanneer er veel gevraagd wordt.

Ook wanneer de agenda volloopt.

Ook wanneer je weer automatisch in die stand dreigt te schieten waarin iedereen eerst komt.

Je hoeft niet te kiezen tussen er zijn voor de mensen van wie je houdt en er zijn voor jezelf.

Maar jij mag wel onderdeel blijven van het geheel.

Wat als je het dit keer anders doet?

Straks begint het gewone ritme weer volledig.

De weken vullen zich.

De dagen vliegen voorbij.

Voor je het weet zitten we midden in de herfst en vraag je je af waar september gebleven is.

Maar vandaag is er nog even dat kleine tussenstuk.

Die overgang.

Dat moment waarop je kunt voelen:

hoe wil ik dit seizoen ingaan?

Niet wat wil ik allemaal doen.

Maar:

Hoe wil ik bij mezelf blijven?

Misschien hoef je dit jaar niet méér te doen.

Misschien zit de verandering juist in eerder stoppen.

Meer voelen.

Vaker luisteren.

Bewuster kiezen.

Jezelf soms op nummer één zetten zonder je daar schuldig over te voelen.

Niet als grote daad.

Niet als een nieuwe versie van jezelf die je moet worden.

Maar als een zachte beweging terug naar binnen.

En dus kom ik terug bij die stilte van vanochtend

De rugzakken waren weg.

De deur was dicht.

Het huis stil.

En misschien was die stilte helemaal niet leeg.

Misschien zat er juist iets in.

Een uitnodiging.

Om niet meteen naar het volgende te rennen.

Om niet direct mijn laptop open te klappen.

Om niet meteen te vullen wat even leeg was geworden.

Maar om een paar minuten te blijven staan.

Te voelen.

En mezelf die ene vraag te stellen.

Een vraag die ik jou vandaag ook wil meegeven.

Niet om meteen een antwoord te moeten vinden.

Niet om iets te veranderen.

Niet om jezelf een nieuw doel te geven.

Maar gewoon om hem ergens mee te nemen vandaag.

Misschien onder de douche.

In de auto.

Tijdens een wandeling.

Of vanavond wanneer het huis rustig wordt.

Hoe gaat het eigenlijk met jou?

Niet met alles wat je doet.

Niet met alles wat nog moet.

Niet met iedereen voor wie je zorgt.

Maar met jou.

En daarna misschien nog één vraag:

Wat heb jij nodig om jezelf in het ritme dat weer begint niet opnieuw kwijt te raken?

Misschien begint daar wel iets heel moois.

Niet buiten je.

Maar vanbinnen.

En van daaruit mag het langzaam weer naar buiten gaan stromen.

Liefs,

Dolores

ANIMAE