Als een huis niet langer je thuis is

Als een huis niet langer je thuis is

Langzaam worden de kastjes leger.

Ruimte voor ruimte pak ik alles door mijn handen wat we hier in de afgelopen jaren hebben verzameld. Boeken. Spullen. Herinneringen. Knutselwerkjes van de kinderen die ik natuurlijk allemaal heb bewaard. Dingen waarvan je soms niet eens meer wist dat je ze had, totdat je ze opnieuw vasthoudt.

En met iedere doos die voller wordt, wordt het huis leger.

Maar het bijzondere is: het voelt niet verdrietig.

Het voelt klaar.

Je kunt een huis ontgroeien

In een huis wonen betekent veel meer dan vier muren om je heen hebben.

Je bouwt er een leven op.

Je verzamelt spullen, herinneringen en gewoontes. Je creëert veiligheid. Je kinderen groeien er op. Je maakt er ruzie, je lacht er, je viert er feest, je trekt je er terug. Je verbouwt, schildert, schuift met meubels en maakt het steeds meer van jezelf.

Wij hebben van dit huis echt ons paleisje gemaakt.

Onze kinderen groeiden hier op tot tieners. We hebben hier als gezin ontzettend veel meegemaakt, maar ook samen, zonder kinderen, onze eigen avonturen beleefd. We hebben geklust, gebouwd en veranderd totdat het helemaal van ons was.

En toch voelde ik al langere tijd:

dit huis is niet meer ons huis.

Dat klinkt misschien vreemd.

Want er was niets mis met het huis.

Maar de energie was veranderd.

Of misschien waren wij veranderd.

We waren het ontgroeid.

Maar waar moet je dan naartoe?

Dat was vervolgens de grote vraag.

Als dit het niet meer is, wat dan wel?

Waar staat dat huis waar je opnieuw dat gevoel van thuiskomen krijgt?

We hebben ontzettend veel huizen bekeken. Zoveel dat ik op een gegeven moment dacht:

Wanneer komt die jackpot nou eens?

Wanneer stappen we ergens binnen en weten we gewoon: dit is hem?

We hebben gezocht, gekeken, geboden en weer verder gezocht.

En hoe langer dat duurde, hoe makkelijker het werd om vooral te kijken naar wat er níét gebeurde.

Waarom lukt het niet?

Waarom kunnen wij niets vinden?

Waarom wordt ons bod niet geaccepteerd?

Waarom komt dat huis maar niet?

En ongemerkt ligt je aandacht dan volledig op het ontbreken ervan.

Totdat we iets veranderden.

Niet meer zoeken naar een huis, maar naar een gevoel

In plaats van ons af te vragen waar

ons droomhuis bleef, begonnen we samen te praten over iets anders.

Wat willen we eigenlijk echt?

Wat betekent thuiskomen voor ons?

Waar voelen we ons veilig?

Waar willen we onze kinderen verder zien opgroeien tot pubers?

Hoe willen we leven?

Welke ruimte willen we voelen?

Wat willen we samen creëren?

Het ging ineens niet meer alleen over het aantal slaapkamers, vierkante meters of een bepaalde keuken.

Het ging over het gevoel.

En op het moment dat wij daar samen écht op één lijn in kwamen, gebeurde er iets bijzonders.

Afgelopen zomer stapten we een huis binnen.

En we voelden het allebei.

Ja. Dit is hem.

Geen weken twijfelen.

Geen eindeloze lijstjes.

Geen “we slapen er nog een paar nachten over”.

We voelden het.

Nog diezelfde dag brachten we een bod uit.

En diezelfde dag lieten we de makelaar weten die ons huidige huis zou gaan verkopen:

we gaan ervoor.

Ons huis mag in de verkoop.

De stappen die we daarvoor zo lang hadden uitgesteld, gingen ineens moeiteloos.

Wanneer iets klopt, hoeft het niet altijd zwaar te zijn

Wat daarna gebeurde, vond ik misschien nog wel het meest bijzonder.

Het onderhandelen verliep soepel.

We kregen het huis voor de prijs die wij zelf ongeveer in gedachten hadden.

De financiering ging ontzettend snel, midden in een vakantieperiode waarin normaal gesproken alles langer lijkt te duren.

Maar niets voelde ingewikkeld.

Niets voelde alsof we eraan moesten trekken.

Het stroomde.

En toen dacht ik:

Dit is dus wat er gebeurt wanneer je stopt met focussen op waarom iets niet lukt, en je jezelf richt op wat je werkelijk wilt.

Niet vanuit forceren.

Niet vanuit: ik moet dit NU hebben.

Maar vanuit helderheid.

Dit is wat bij ons past.

Dit is hoe wij willen leven.

Dit is waar wij naartoe willen.

En toen stonden wij ineens aan de andere kant

Binnen ongeveer een maand kochten we een nieuw huis, zetten we ons eigen huis in de verkoop en anderhalve week later was ook dat verkocht.

En ook dat was een bijzondere ervaring.

We hebben zelf zo lang aan de kant van de koper gestaan.

Bieden. Hopen. Wachten.

En ineens stonden wij aan de andere kant.

Mensen schreven briefjes bij hun bod.

Via via kregen we berichten van mensen uit de buurt die iemand kenden die ontzettend graag in ons huis wilde wonen.

Soms waren het zulke bijzondere verhalen dat ik alleen maar dacht:

Jeetje, wat is die huizenmarkt eigenlijk bizar.

Maar tegelijkertijd voelde ik ook heel sterk:

ik wil graag dat iemand hier straks net zo gelukkig wordt als wij hier zijn geweest.

Want dit is niet zomaar een huis dat we verkopen.

Hier ligt een stuk van ons leven.

Met iedere doos sluit ik iets af

Nu we aan het inpakken zijn, voel ik steeds sterker hoe afgesloten dit hoofdstuk eigenlijk al is.

Met iedere kast die leeg raakt.

Iedere doos die dichtgaat.

Iedere stapel boeken waarvan ik weet:

de volgende keer dat ik deze uitpak, sta ik in een ander huis.

En juist dat raakt me.

Niet vanuit verdriet.

Meer vanuit een soort diepe erkenning.

Het is goed geweest.

Alles wat hier moest gebeuren, is gebeurd.

Alles wat hier geleefd mocht worden, is geleefd.

En nu mag er iets nieuws ontstaan.

Sommige dingen gaan natuurlijk mee.

Herinneringen.

De knutselwerkjes van de kinderen.

De dingen die voor ons waarde hebben.

Maar ik neem ze niet mee omdat ik vast wil houden aan vroeger.

Ik neem ze mee omdat ze onderdeel zijn van ons verhaal.

Een verhaal dat verdergaat.

Welke energie laat je je huis binnen?

Er begint ondertussen alweer een heel nieuw avontuur.

Want het nieuwe huis wordt flink verbouwd.

Ik houd er rekening mee dat we ongeveer een jaar bezig zijn. Misschien korter, maar ik ga liever uit van een jaar.

We kunnen veel zelf. Vooral Sybe kan ontzettend veel zelf.

Maar op een gegeven moment heb je andere mensen nodig.

En gek genoeg denk ik daar misschien anders over dan veel mensen.

Ik kijk namelijk niet alleen naar:

Wat kost iemand?

Ik kijk ook naar:

Wie haal ik mijn huis binnen?

Welke energie brengt iemand mee?

Want iemand die wekenlang in jouw huis staat te bouwen, laat daar ook iets achter.

Daar geloof ik echt in.

Iemand kan duizenden euro’s goedkoper zijn, maar wanneer alles in mij zegt dat de energie niet klopt, dan wil ik diegene niet in mijn huis.

Dan betaal ik liever meer voor iemand waarbij ik voel:

jou vertrouw ik hier.

En ook daarin gebeurde precies hetzelfde.

De juiste mensen kwamen op ons pad.

Mensen waarbij ik meteen voelde: wauw.

Jullie mogen aan ons huis bouwen.

Jullie mogen onderdeel worden van het ontstaan van deze nieuwe plek.

En daar betaal ik met alle liefde voor.

Omdat ik ook geloof dat geld dat vanuit vertrouwen en liefde wordt uitgegeven, weer op een andere manier terug kan stromen.

Verhuizen hoeft niet alleen stress te zijn

Wanneer ik vertel dat we maar een heel korte periode hebben tussen alles inpakken, het huis klaarmaken en de overdracht van het nieuwe huis, kijken mensen soms alsof ik elk moment kan instorten.

Maar ik voel eigenlijk vooral rust.

Natuurlijk is er veel te regelen.

Dozen.

Planning.

Verbouwing.

Kinderen.

Werk.

Een compleet nieuw huis.

Maar onder alles zit één groot gevoel:

dit klopt.

En daardoor voelt zelfs de chaos anders.

Verhuizen betekent voor mij op dit moment niet alleen afscheid nemen.

Het betekent ook samen opnieuw kiezen.

Welke kleur komt er op de muur?

Hoe willen we leven?

Hoe richten we de ruimtes in?

Wat willen we behouden?

Wat mag anders?

Wat willen we samen creëren?

Eigenlijk brengt het ons juist heel veel verbinding.

We beginnen opnieuw aan een avontuur.

Als gezin.

Misschien moet je soms niet harder zoeken

Wat deze hele reis me vooral heeft geleerd, is dat je soms jarenlang kunt proberen iets te vinden terwijl je eigenlijk nog niet precies voelt waar je naar op zoek bent.

Wij zochten een huis.

Maar uiteindelijk moesten we eerst voelen wat thuis voor ons betekende.

Toen dat helder werd, veranderde alles.

Misschien is dat met veel meer dingen in het leven zo.

Dat we ons afvragen:

Waarom lukt het niet?

Waarom komt het niet?

Waarom wordt het mij niet gegund?

Terwijl er misschien een andere vraag onder ligt:

Wat wil ik eigenlijk werkelijk?

Niet wat logisch is.

Niet wat anderen verwachten.

Niet wat er op papier perfect uitziet.

Maar:

waar wil ik naartoe?

Hoe wil ik me voelen?

Wat past bij wie ik inmiddels ben geworden?

Want soms is iets niet verkeerd.

Je bent het alleen ontgroeid.

Dit huis heeft ons jarenlang gedragen.

Het heeft ons veiligheid gegeven.

Herinneringen.

Een plek waar onze kinderen groot mochten worden.

Een plek waar wij zelf mochten groeien.

En nu mag iemand anders hier zijn eigen verhaal beginnen.

Terwijl wij de deur achter ons sluiten en opnieuw over een andere drempel stappen.

Niet om opnieuw te beginnen omdat het oude niet goed genoeg was.

Maar omdat we inmiddels klaar zijn voor een volgend hoofdstuk.

En met iedere doos die ik dichtplak, voel ik het opnieuw:

het is goed zo.

Wij zijn klaar om verder te gaan.

Dank je wel voor het lezen van mijn blog .Ben je geïnspireerd geraakt en wil je reageren op mijn blog ? Stuur me een DM via insta 🩷

Liefs Dolores