Misschien zijn zij niet veranderd. maar ben jij gestopt jezelf te verlaten.

De afgelopen jaren zijn er mensen uit mijn leven verdwenen.

Sommigen langzaam.Sommigen bijna vanzelf.En bij anderen ging het gepaard met verdriet, onbegrip of de vraag:

Hoe kan iemand die ooit zo dichtbij me stond, ineens niet meer bij me passen?

Vroeger vond ik dat moeilijk.

Ik wilde begrijpen waarom een verbinding veranderde. Ik zocht naar verklaringen. Had ik iets verkeerd gedaan? Had ik meer mijn best moeten doen? Had ik iets anders moeten zeggen?

Maar hoe meer ik zelf veranderde, hoe meer ik begon te begrijpen dat niet iedere verbinding bedoeld is om voor altijd dezelfde vorm te houden.

Soms groeit iemand met je mee.

En soms groei je simpelweg een andere richting op.

We zaten niet meer op dezelfde frequentie

Ik gebruik daar zelf vaak het woord frequentie voor.

Niet omdat de ander beter of slechter is. Niet omdat ik hoger zou staan en iemand anders lager.

Maar omdat ik merkte dat wat mij voedde veranderde.

Gesprekken die vroeger vanzelf gingen, begonnen me leeg te trekken.

Situaties waar ik vroeger zonder nadenken in meeging, voelden ineens niet meer goed.

Gedrag dat ik jarenlang accepteerde, begon te schuren.

En misschien nog wel belangrijker:

Ik begon mezelf steeds beter te voelen.

Niet de versie van mij die zich aanpast.

Niet de versie die aardig gevonden wil worden.

Niet de versie die de harmonie probeert te bewaren door haar eigen gevoel ergens onderaan het lijstje te zetten.

Maar wie ik werkelijk ben.

En hoe dichter ik bij mezelf kwam, hoe duidelijker ik ook voelde wat niet meer bij mij hoorde.

Dat kan confronterend zijn.

Want persoonlijke groei betekent niet alleen dat er nieuwe dingen ontstaan.

Het betekent soms ook dat er dingen wegvallen.

Mensen.

Gewoontes.

Dynamieken.

Oude rollen.

De behoefte om ergens bij te horen.

De behoefte om begrepen te worden.

En zelfs het beeld dat anderen jarenlang van jou hebben gehad.

Loslaten bleek geen verlies

Ik heb moeten leren dat loslaten niet altijd betekent dat iets mislukt is.

Sommige mensen hebben precies de juiste plek gehad in een bepaald hoofdstuk van mijn leven.

Daarmee hoeft niets mis te zijn.

Je kunt iemand dankbaar zijn voor wat er geweest is en tegelijkertijd voelen:

Ik hoef je niet mee te nemen naar waar ik nu naartoe ga.

Dat inzicht heeft voor mij ontzettend veel rust gebracht.

Want wanneer je uit alle macht probeert een verbinding vast te houden die energetisch allang veranderd is, houd je niet alleen de ander vast.

Je houdt ook een oude versie van jezelf vast.

En juist het loslaten daarvan kan enorm helend zijn.

Er ontstaat ruimte.

Ruimte om opnieuw te voelen.

Ruimte voor nieuwe mensen.

Ruimte voor andere gesprekken.

Ruimte voor relaties waarin je niet voortdurend hoeft uit te leggen wie je bent.

Ruimte om jezelf niet langer kleiner te maken zodat een ander zich comfortabel kan blijven voelen.

Maar toen kwam er nog een andere vraag

Ik zag een reel van Michael Pilarczyk over wat er gebeurt wanneer je stopt met je druk maken over wat andere mensen van je denken.

En die bleef bij me.

Want ineens dacht ik:

Maar hoeveel van wat wij denken dat andere mensen over ons denken, hebben die mensen eigenlijk ooit gezegd?

Dat vond ik interessant.

Want misschien zit daar nog een veel diepere laag.

Wij kunnen soms complete gesprekken in ons hoofd voeren die in werkelijkheid nooit hebben plaatsgevonden.

Straks vinden ze me raar.

Straks vinden ze dit te spiritueel.

Straks vinden ze dat ik veranderd ben.

Straks denken ze dat ik mezelf belangrijk vind.

Straks begrijpen ze mijn keuzes niet.

Straks vinden ze iets van mijn bedrijf.

Mijn uiterlijk.

Mijn prijzen.

Mijn manier van leven.

Mijn spiritualiteit.

Mijn grenzen.

Mijn dromen.

Maar wacht eens.

Hebben zij dat werkelijk gezegd?

Of heb ik het voor hen ingevuld?

En als ik het zelf heb ingevuld, wie houdt mij dan eigenlijk tegen?

Zij?

Of ikzelf?

Misschien creëren we onze eigen afwijzing

Dat vond ik een pijnlijke maar bevrijdende gedachte.

Want ik denk dat we veel vaker dan we doorhebben reageren op een mogelijke afwijzing die nog helemaal niet heeft plaatsgevonden.

We verwachten een oordeel.

En voordat iemand de kans krijgt om iets te zeggen, hebben we onszelf al aangepast.

We zeggen iets niet.

We posten iets niet.

We beginnen niet.

We vragen die prijs niet.

We spreken onze grens niet uit.

We laten een droom liggen.

We houden ons in.

Niet omdat iemand ons daadwerkelijk tegenhoudt.

Maar omdat wij in ons hoofd alvast hebben bedacht wat die ander misschien zou kunnen denken.

En dan wordt die denkbeeldige mening ineens belangrijker dan ons eigen verlangen.

Dat is toch bijzonder?

We kunnen ons eigen geluk saboteren vanuit een gedachte waarvan we niet eens weten of hij waar is.

En ja, soms vinden mensen daadwerkelijk iets van je

Natuurlijk.

Niet alles zit alleen in ons hoofd.

Wanneer je verandert, zullen mensen daarop reageren.

Wanneer je grenzen gaat aangeven, zullen mensen die gewend waren dat jij geen grenzen had daar misschien iets van vinden.

Wanneer je jezelf zichtbaarder maakt, zullen er mensen zijn die daar een mening over hebben.

Wanneer je niet langer overal in meegaat, kan iemand zeggen dat je veranderd bent.

En misschien hebben ze nog gelijk ook.

Je bent veranderd.

Dat was namelijk precies de bedoeling.

Maar wat iemand van mijn verandering vindt, bepaalt niet langer of die verandering goed voor mij is.

Dat is voor mij een wezenlijk verschil.

Ik kan naar iemand luisteren zonder mezelf onmiddellijk te verlaten.

Ik kan feedback ontvangen zonder er mijn identiteit van te maken.

Ik kan voelen:

Is dit iets waar ik naar mag kijken?

Raakt iemand hier een schaduwstuk in mij?

Of probeert een oude versie van mij opnieuw goedkeuring te krijgen?

Dat is innerlijk werk.

Niet doen alsof niets je raakt.

Maar leren onderscheiden wat van jou is en wat van de ander is.

Vrijheid begint misschien hier

Voor mij betekent vrijheid steeds minder dat ik kan doen wat ik wil.

Vrijheid zit veel meer in het durven zijn wie ik ben zonder voortdurend te controleren hoe dat bij een ander binnenkomt.

Niet vanuit hardheid.

Niet vanuit: het interesseert me allemaal niets.

Juist vanuit zachtheid.

Ik hoef jou niet verkeerd te maken om mezelf te mogen kiezen.

Ik hoef geen ruzie te hebben om afstand te mogen nemen.

Ik hoef iemand niet te overtuigen van mijn keuzes.

En ik hoef ook niet eindeloos vast te houden aan mensen omdat we ooit belangrijk voor elkaar zijn geweest.

Soms is liefde ook erkennen dat een verbinding haar vorm heeft gehad.

En soms is zelfliefde stoppen met jezelf aanpassen om die vorm kunstmatig in leven te houden.

De vraag die ik mezelf nu stel

Wanneer ik merk dat ik mezelf inhoud, vraag ik mezelf steeds vaker af:

Wie zou ik zijn als ik niet bezig was met wat een ander misschien van mij vindt?

Wat zou ik dan zeggen?

Wat zou ik creëren?

Welke keuze zou ik maken?

Wie zou ik loslaten?

Waar zou ik eindelijk ja tegen zeggen?

Waar zou ik nee tegen zeggen?

Wat zou ik niet langer hoeven bewijzen?

En misschien is de mooiste vraag wel:

Hoe zou mijn leven eruitzien als ik niet langer probeerde te voorkomen dat iemand mij afwijst, maar ervoor zorgde dat ík mezelf niet langer afwijs?

Want daar zit voor mij de echte verschuiving.

Ik ben onderweg mensen kwijtgeraakt.

Maar ik ben mezelf steeds meer terug gaan vinden.

En inmiddels weet ik:

Niet iedereen hoeft mee.

Niet iedereen hoeft mij te begrijpen.

Niet iedereen hoeft op dezelfde frequentie te zitten.

Sommige verbindingen verdwijnen wanneer jij verandert.

Andere worden juist dieper.

En er komen nieuwe mensen op je pad waarbij je ineens merkt dat je helemaal niet zoveel moeite hoeft te doen.

Je hoeft jezelf niet kleiner te maken.

Je hoeft jezelf niet uit te leggen.

Je hoeft niet te zoeken naar woorden om jouw wereld begrijpelijk te maken.

Je mag gewoon zijn.

Misschien is dat wel één van de meest helende vormen van loslaten:

stoppen met vasthouden aan wie je moest zijn om ergens bij te mogen horen.

En thuiskomen bij de vrouw die je al die tijd eigenlijk al was.

Dank je wel voor het lezen van mijn blog , ben je geinspireerd geraakt stuur me een DM vind het ontzettend leuk om te verbinden ..

Liefs Dolores